ช่วงนี้เป็นช่วงลงทะเบียนของม.แห่งหนึ่ง
นักศึกษาคนหนึ่งเดินเข้าไปที่ประชาสัมพันธ์ และพูดกับเจ้าหน้าที่แปลกหน้าของม.ว่า
"เห้ย กูจะมาถามเรื่องลงทะเบียน
ให้ลงได้ถึงเมื่อไหร่วะ"
ลองนึกเหตุการณ์ที่จะเกิดกับนศ.คนนี้หลังจากจบประโยคนี้

นักศึกษาอีกคนหนึ่ง พูดกับเจ้าหน้าที่แปลกหน้าว่า
"เอออออ พี่ครับ ผมจะมาถามเรื่องลงทะเบียน
ให้ลงได้ถึงเมื่อไหร่ครับ"
ลองนึกเหตุการณ์ที่จะเกิดกับนศ.คนนี้หลังจากจบประโยคนี้

หลังจากประโยคเหล่านี้คงจะมีอะไรที่ต่างกันเกิดขึ้น

ในประโยคทั้งสองมันต่างกันตรงไหน
"กู" กับ "ผม"
"มึง"กับ "คุณ"
"วะ" กับ "ครับ"

สมองของเรามันบอกเราว่า กู เป็นคำไม่สุภาพ
ผม เป็นคำสุภาพ

แต่ในตัว"คำ"เหล่านั้นแล้วมันต่างกันตรงไหน
อะไรคือสิ่งที่วัดความแตกต่าง "ผม" กับ "กู"

สระ อักษร เสียง ต่างกัน
แล้วมันต่างกันตรงไหนที่ว่าสุภาพไม่สุภาพ?
สระอู ไม่สุภาพ ?

หรือคำมันเก่าใช้กันมานาน ?

หรือไม่รู้เขาสอนกันมาว่าอย่างนั้นตั้งนานแล้ว ?
ผมไม่รู้ ใครรู้ช่วยบอกผมที

ทำไมมันสลับกันไม่ได้หละ
พูด "ผม" แล้วมันไม่สุภาพ
พูด "กู" แล้วมันสุภาพ ไม่ได้หรือ ?

ความเป็นจริงคงมีนักศึกษาแบบคนแรกน้อยมากๆ(หรือไม่มีเลย)
เราคงต้องเป็นแบบคนที่สองไปหมด เพราะ ไม่ต้องการเป็นนอกคอก ถูกเหม็นหน้าหรือ มีเรื่อง ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้คิดอย่างนั้น แต่รูปแบบการกระทำมันสื่อถึงและถูกตีความได้ว่าอย่างนั้น

มันมีเหตุผล หรือ ไม่มีเหตุผลก็ไม่รู้แต่มันเป็นอย่างนี้ไปแล้ว
เหมือน "ลม" เรามองไม่เห็น แต่เวลามันพัดเรารู้สึกได้

เราอาจถูกกำหนดการกระทำของเราให้เป็นไปตามกฎ ระเบียบ หรืออะไรก็ตามโดยที่ไม่รู้ตัว
เหมือนถูก "ลม" พัดถึงแม้รู้ตัวก็ไม่รู้มันมาจากไหน

เรามีเสรีภาพที่จะพูด กู หรือ ผมได้
แต่ใครจะเลือกพูด กู กับเจ้าหน้าที่หละ

เสรีภาพที่เรามีก็ถูกควบคุมอยู่อย่างเงียบๆ
ด้วยกาละเทศะ ความเหมาะสม ที่เหมือนจะมีเหตุผล แต่ ไร้เหตุผล(กู หรือ ผม= ตัวผู้พูดอยู่ดี)
และไร้เหตุผล แต่ มันมีเหตุผล (กู หรือ ผม = สื่อถึงระดับ ชนชั้น ศักดิ์ ความสนิท ความสัมพันธ์)

เราถูกขังอยู่ในเสรีภาพของตัวเราเอง
แม้แต่เสรีภาพยังขังเราได้

อะไรคือ ความอิสระที่แท้จริง ที่ไม่เดือดร้อนเราและผู้อื่น
อาจไม่มีก็ได้ เพราะ มนุษย์หากขาดการควบคุมจะเกิดการเบียดเบียนผู้อื่น เพื่อตนเอง

เสรีภาพของแต่ละคนมักเบียดเบียนคนอื่น
เสรีภาพที่ดีที่สุดคือ การควบคุมเสรีภาพ

เราต่างอยู่ในคุกแห่งเสรีภาพของเราเองทั้งนั้น
มนุษย์มักหลอกหลวงผู้อื่นและตัวเองเสมอ
ระบบกลไกของสมองเรามักยอมให้เราหลอกตัวเอง ด้วยเหตุผลบางอย่างที่สร้างขึ้น
ว่าเรามีเสรีภาพ
บางทีเราอาจถูกขังอยู่ในเสรีภาพก็ได้
...บางทีนะ

ไม่มีอะไรที่แตกต่าง
ไม่มีอะไรที่เหมือน
ไม่มีเสรีภาพ ไม่มีคุก
ไม่มีคริสต์ ไม่มีพุทธ ไม่มีนาซี ไม่มีประชาธิปไตย
ไม่มีอะไรเลย
ทุกสิ่งมีอยู่แล้วในความไม่มี
ทั้งหมดเพียงเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาเท่านั้น
บางทีเราอาจมีความสุขในคุกแห่งเสรีภาพนี้ก็ได้